День: 31 октября 2023

  Արևելյան Հայաստանը 19-րդ դարի սկզբին

• Նկարագրել Արևելյան Հայաստանի 19-րդ դարի սկզբին վարչաքաղաքական կացությունը

Սկզբում Հայաստանի տարածքներից՝Լոռի, Փամբակ, Շամշադին, Իջևան, Շիրակ, Ղարաբաղ,Գանձակը, Արցախը, Շիրախը, Զանգեզուրը, Լոռին, Երևանը և նախիջևանը գտնվում էին Պարսկաստանում: Եվ աստիճանաբար Հայերի օգնությամբ Ռուսաստանը Պարսկաստանի մոտից գրավեց այդ բոլոր տարածքները:

• 1804-1813թթ. ռուս-պարսկական պատերազմի նախադրյալները, ընթացքը , ավարտը, արդյունքները

Նախադրյալներ՝Ռուսաստանը ուզում էր իրեն վերցնել Պարսկաստանի կողմից գրաված Հայաստանի տարածքները:

Ընթացք՝Ռուսաստանը աստիճանաբար հայերի օգնությամբ գրավում է տարածքները:

Ավարտ՝Ռուսաստանը գրավեցին բոլոր տարածքները և հայերը ապրում են արևելյան Հայաստանում:

• Գյուլիստանի պայմանագիրը

Գյուլիստանի հաշտության պայմանագրով Պարսկաստանը Ռուսաստանին հանձնեց Գանձակը, Արցախը, Շիրախը, Զանգեզուրը, Լոռին, Շամշադինը, Արևելյան Անդրկովկասը, Արևելյան Վրաստանը:

Առաջադրանք 2

Հարցեր և առաջադրանքներ

• 1826-1828թթ. Ռուս-պարսկական պատերազմի սկիզբը , ընթացքը ավարտը, արդյունքները

1826թ. Նորից պարսկական զորքը պաշարեց Շուշիի բերդը խախտելով Գյուլիստանի պայմանագիրը: Հայերը ռուսական զորքերին օգնելու համար կամավոր ջեկատներ ստեղծեցին:

1827թ. սեպտեմբերին Ռուսական զորքերը գրավեցին Սարդարապատը և Երևանի բերդը: Ռուսական զորքերը մտան Թավրիս:

1828 թ. Ռուսաական զորքերը գրավեցին Խոյը, Սալմաստը, Ուրմիան և շարժվեցին դեպի Իրանի մայրաքաղաք Թեյրան:

Փետրվարի 10-ին Թուրքմենչա գյուղում կնքվեց հաշտության պայմանագիր, որով Ռուսաստանին անցան Երևանն ուՆախիջևանը:

• Թուրքմենչայի պայմանագիր ,«Բախտորոշ պայմանագրեր»,ուսումնասիրել էջ 32-38, յուրաքանչյուր հոդվածը մեկ նախադասությամբ գրավոր ամփոփել

Պայմանագիրը կազմված էր 16 հոդվածից:

1/Ռուսաստանը և Հայաստանը պետք է խաղաղության մեջ լինեն:

2/Թուրքմենչայի պայմանագիրը պետք է փոխարինի Գյուլիստանի փայմանագրին:

3/Պարսից Շահը պետք է հանձնի Երևանի խանությունը՝ Արաքսի այս ու այն կողմերում և Նախիջևանի խանությունը: Նաև վեց ամսով ռուսական իշխանություններին հանձնում է դիվաններն ու հրապարակված վավերագրերը, որոնք վերաբերում են այդ խանությունների կառավարման հետ:

4/Այս կետում ընդգծվում են Պարսկաստանի և Ռուսաստանի սահմանները:

5/Այս կետում նշվում է, որ Ռուսաստանին են պատկանում՝Կասպից ծովի միջև ընկած բոլոր հողերն ու բոլոր կղզիները, ինչպես և այդ որկրում ապրող բոլոր քոչվոր և մյուս ժողովուրդները:

6/Պարսկաստանը պետք է մուծի Ռուսաստանին հանձնած վնասների գումարը:

7/Ռուսաց կայսրը պետք է  Աբբաս-Միրզային ճանաչի պարսկական թագի հաջորդին և ժառանգորդին, իսկ նրա Գահ բարձրանալուց հետո նրան ճանաչել որպես սույն Տերության օրինական թագավորը:

8/Այս կետում նշվում է, որ Ռուսական և Պարսկական նավերը առաջվա պես իրավունք ունեն նավարկել Կասպից ծովում և այդ ընդհացքում յուրաքանչյուր նավերին պետք է օգնություն գործադրվի:

9/Խաղաղություն պահպանելու համար, կարգ ու կանոն հաստատող մարդիկ հսկելու են հանդիսակարգը:

10/Այդ կեով պայմանավորվում է իրենց միջև առևտրական պայմանավորությունները:

11/Այս կետում նշվում է, որ այն գործընթացները, որոնք կանգ են առել պատերազմի ժամանակ կվրասկսվեն:

12/Այս կետում նշվում է, որ անշարժ գույք ունեցող վաճառականներին 3 տարի ժամանակ, որ դրանք վաճառեն:

13/Այս կետում նշվում է, որ պետք է լինի գերիների փոխանակում:

14/Այս կետում նշվում է, որ պետք է վերադառնան փախստականները:

15/Այս կետում նշվում է, որ պարսկաստանը ադրբեջան կոչվող մարզի բնակչությանը չի հետապնդելու:

16/Այս կետում վում է, որ երկու կողմերի Լիզորները բոլոր վայրերը կուղարկեն տեղեկություններ և պատշաճ հրամանագրեր պատերազմական գործողություններն անհապաղ դադարեցնելու մասին: 

• Համեմատել Գյուլիստանի և Թուրքմենչայի պայմանագրերը/գրավոր/

Իմ կարծիքով Թուրքմենչայի պայմանագիրը Ռուսաստանի համար ավելի բարենպաստ էր, նաև այն կազմված էր ավելի շատ հոդվածներից:

• Ամփոփել/ 10-15 նախադասությամբ/ 19-րդ դարի առաջին կեսին արևելյան Հայաստանի` Ռուսաստանին միացման ընթացքի և հետևանքների մասին :

Այս ընդհացքոիմ Հայաստանի բոլոր հողերը Պարսկաստանից անցան ռուսաստանի տիրապետության տակ:

Ռուսաստանի և Պարսկաստանի մարզերը պայմանագրից հետո և առաջ. Թուրքմանչայում հանձնված մասերը ցույց են տրվել կանաչ և կարմիր գծերով

Սահմանել հեղափոխություն հասկացությունը

Հեղափոխությունը քաղաքական երևույթ է, որի
շնորհիվ պատմական կարճ ժամանակահատվածում
հասարակության մեջ կատարվում են արմատական
փոփոխություններ։

• Անգլիական բուրժուական հեղափոխություն, գրավոր ներկայացրու Օլիվեր Կրոմվելին, անգլիական հեղափոխությունում նրա դերը

XVII դա­րի անգ­լի­ա­կան հե­ղա­փո­խական գոր­ծիչ Օլի­վեր Կրոմ­վե­լը ծնվել է 1599թ. ապրիլի 25-ին Անգլիայի Հան­թինգ­տոն քաղաքում: Իր ստեղ­ծած «եր­կա­թա­կո­ղե­րի բա­նա­կով» հաղ­թել է թա­գա­վո­րա­կան զոր­քե­րին: 1649թ. Անգ­լի­ան հռչակ­ել է հան­րա­պե­տու­թյուն, իսկ 1653թ. ինքն իրեն հռչա­կել է ազ­գի հովա­նա­վոր (պրո­տեկ­տոր):Օլի­վե­ր Կրոմվելը մե­ծա­ցել է պու­րի­տա­նա­կան (կրո­նա­կան ուղ­ղու­թյուն Անգ­լի­ա­յում) ըն­տա­նի­քում: Հոր մա­հից հե­տո մեկ­նել է Լոն­դոն՝ իրա­վունք ու­սում­նա­սի­րե­լու: Քա­ղա­քա­կան գոր­ծու­նե­ու­թյունն սկսել է 1628թ., երբ ա­ռա­ջին ան­գամ ընտր­վել է Հա­մայնք­նե­րի պա­լա­տի պատ­գա­մա­վոր: 1640թ.-ից ընդ­դի­մու­թյան գոր­ծիչ­նե­րից էր:

• Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների կազմավորումը, Ջ.Վաշինգտոնի դերը ԱՄՆ-ի կազմավորման գործում
  
  Ջորջ Վաշինգտոնն այն մարդն էր, ով ապահովեց անգլիական 13 գաղութի ազատագրական պատերազմի հաղթանակը: Լինելով կենտրոնացված իշխանության կողմնակից՝ 1787թ. ընտրվել է ԱՄՆ-ի սահմանադրությունը մշակող Սահմանադրական կոնվենտի (ժողով) նախագահ: 1789թ. Վաշինգտոնն ընտրվել է ԱՄՆ-ի առաջին նախագահ, 1792թ. վերընտրվել է 2-րդ անգամ, 3-րդ անգամ հրաժարվել է նախագահական ընտրություններին մասնակցելուց: Արտաքին քաղաքականության մեջ Վաշինգտոնը դեմ է եղել եվրոպական պետությունների հետ ԱՄՆ-ի`   դաշինքներին  և պատերազմներին մասնակցելուն: 1796թ. սեպտեմբերի 19-ին հրապարակվել է ամերիկացի ժողովրդին ուղղված նրա հրաժեշտի ուղերձը: Վաշինգտոնի անունով են կոչվել ԱՄՆ-ի մայրաքաղաքը, նահանգ, լիճ և կղզի, սար ու խնձահովիտ (կանյոն), բազմաթիվ բնակավայրեր, քոլեջներ ու համալսարաններ, փողոցներ և հրապարակներ:

Առաջադրանք 2 

Համաշխարհային պատմություն/էջ 26-31/

Ներկայացնել, համեմատել 18-րդ դարի իրադարձությւոնների ժամանակագրությունը

1760թ․Արդյունաբերական հեղաշրջման սկիզբը Անգլիայում։
1768թ․ Առաջին շոգեշարժիչի ստեղծումը։
1775-1786թթ․ Անկախության պատերազմը և ԱՄՆ-ի կազմավորումը։
1784թ․ Շոգեմեքենայի ստեղծումը։
1787թ․ ԱՄՆ-ի սահմանադրության ընդհունումը։
1791թ․ Առաջին սահմանադրության ընդհունումը Ֆրանսիայում։

Ներկայացնել նոր հասկացությունների բացատրությունները/էջ 20-31/

Միահեծանությունը՝ պետական ​​համակարգ է, որը հաստատվել է նոր ժամանակների Արևմտյան Եվրոպայի մի շարք երկրներում, որում գերագույն իշխանությունը չի սահմանափակվում ներկայացուցչական ինստիտուտներով, ի տարբերություն դրա սահմանափակումների:

Ազատախոհները ՝ Հին Հունաստանում և Հին Հռոմում, Բյուզանդիայում, ինչպես նաև վաղ ֆեոդալական շրջանի Արևմտյան Եվրոպայի երկրներում, ազատ արձակվածն ստրուկներն են։

Ծայրահեղականներ — մարդիկ, որոնք պահպանում են ծայրահեղ տեսակետների, գործողությունների մեթոդները։

Ֆրանսիական Մեծ հեղափոխությունը /Փոքրիկ ուսումնասիրություն/

Ներածություն

Ֆրանսիական հեղափոխության պատճառները:

Ֆրանսիյան գյուղատնտեսական երկիր էր։ Արդյունագործության մեջ վիճակը ծանր էր։ Վերնախահը չէր վճարում հարկեր, և ապրում էր բավականին անհոգ ու շվայտ։ Նոր հարկեր սահմանելու նպատակով՝ Լուի 16-ը հրավիրեց գլխավոր շտատներ։ Գլխավոր շտատներում մասնակցում էին հոգևորականները, ազնվականները, և քաղաքացիները։ Այդ իսկ պատճառով էլ, 1789 թվականին, նշանավորվեց հեղափոխության սկիզբը։

Ներկայացրու ֆրանսիական հեղափոխության փուլերը:

1789թ. Գլխավոր շտատներ

Գլխավոր շտատներ օգնությամբ, իրականացվեց հեղափոխությունը։ Արքան իրենցից պահանջեզ նոր հարկեր։ Իսկ մերժում ստանալով, նա փորձեզ ցրել այդ համաժողովը։ Դրան ընդդիմացան երրորդ դասի պատգամավորները, որոնց օժանդակեց նաև հոգևորական և ազնվական պատգամավորների մի մասը։ Ընդդիմադիր ուժերն րենց հռչակեցին ազգային ժողով։ Հայտարարեցին, որ միայն իրենք են արտահայտում Ֆրանսիյական ազգ հավաքական կամքը և պատրաստակամ են ստեղծելու Սահմանադրություն։

Բաստիլի գրավումը

Ֆրանսիացիների շատ սերունդների համար Բաստիլի ամրոցը, որտեղ գտնվում էին քաղաքային պահակների, արքայական պաշտոնյաների կայազորը և, իհարկե, բանտը, արքաների ամենազորության խորհրդանիշն էր: Չնայած ի սկզբանե դրա կառուցումը զուտ ռազմական բնույթ ուներ, այն սկսվեց XIV դարի կեսերին, երբ Ֆրանսիայում շարունակվում էր հարյուրամյա պատերազմը: Կրեսիում և Պուատյեում կրած ջախջախիչ պարտություններից հետո մայրաքաղաքի պաշտպանության հարցը խիստ սուր էր, և Փարիզում սկսվեց բաստիոնների և դիտարանների կառուցման բուռը:

1789 թվականի հուլիսի 14-ին Փարիզում զինված բազմություն մոտեցավ Բաստիլի պարիսպներին: Չորս ժամ տևած կրակահերթից հետո, առանց պաշարման դիմակայելու հեռանկար, բերդի կայազորը հանձնվեց: Սկսվեց Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունը:

Բաստիլի փոթորկի պատճառը խոսակցություններն էին ՝ Լուի XVI թագավորի որոշումը ցրելու մասին Հիմնադիր խորհրդարանը, որը կազմավորվել էր 1789 թվականի հուլիսի 9-ին։

1789 թվականի հուլիսի 12-ին Կամիլ Դեսմուլինսը ելույթ ունեցավ Պալե-Ռոյալում, որից հետո ապստամբություն սկսվեց: Հուլիսի 13-ին Արսենալը, և քաղաքապետարանը թալանվեցին, իսկ 14-ին զինված հոծ բազմությունը մոտեցավ Բաստիլ: Հարձակումը ղեկավարելու համար ընտրվեցին արքայական բանակի սպա Գյուլենը և Էլին: Հարձակումը ոչ այնքան խորհրդանշական, որքան գործնական նշանակություն ուներ։ Ապստամբները հիմնականում հետաքրքրված էին Բաստիլի զինանոցով, որով նրանք կարող էին զինել կամավորներին:

Ավատատիրության վերացումը Մարդու և քաղաքացու իրավունքների հռչակագիր, հռչակագրի արդիականությունը
Մարդու և քաղաքացու իրավունքների հռչակագիրը Ֆրանսիական հեղափոխության ամենակարևոր փաստաթուղթն է, որը սահմանում է մարդու անհատական ​​իրավունքները: Հռչակագիրն Ազգային Հիմնադիր Խորհրդի կողմից ընդունվել է 1789 թվականի օգոստոսի 26-ին: Մարդու և քաղաքացու իրավունքների հռչակագրի գաղափարները հիմնված են հավասարության և ազատության գաղափարի վրա, որը բոլորին է պատկանում ի ծնե: Մարդու և քաղաքացու բնական իրավունքները հռչակվեցին անհատի ազատություն, խոսքի ազատություն, կարծիքի ազատություն և ճնշմանը դիմակայելու իրավունք:

Կանանց դերը հեղափոխության ընթացքում

Կրթական գաղափարների ազդեցության շնորհիվ Ֆրանսիայի կանայք մինչ հեղափոխությունը հասարակության համեմատաբար ավելի ազատ անդամներ դարձան. նրանց թողնում էին տղամարդկանց շատ ակումբներ; նրանք մասնակցում էին Ֆրանկ-մասոնների ժողովներին: 18-րդ դարի մտածողների կրտսեր ներկայացուցիչը Հեղափոխությունից երկու տարի առաջ Քոնդորսեթը շատ կտրուկ բարձրացրեց սեռերի քաղաքական հավասարության հարցը և անմիջապես սկսեց էներգետիկորեն կազմակերպել կանանց հանրային կրթություն. նա օգնում էր նրանց համար ճեմարաններ կազմակերպել, առանձին դասախոսական դասընթացներ գիտելիքների տարբեր բաժիններում: Մինչ այդ աղջիկները փակված էին վանքերում մինչև գրեթե 20 տարեկան, և դասավանդվում էին քահանաների կողմից հաստատված հին գրքերով։

Սահմանադրական միապետություն
Ֆրանսիայի սահմանադրական միապետությունը կարճատև սահմանադրական միապետության ռեժիմ է Ֆրանսիայում, որն իշխանությունն իրականացնում էր 1791 թվականի սեպտեմբերի 3-ից 1792 թվականի սեպտեմբերի 21-ը: Այդ ռեժիմը Ֆրանսիայում առաջին սահմանադրական միապետությունն էր: Օրենսդիր մարմինը թագավորին կասեցրեց օգոստոսի 11-ին ՝ Թուիլերի պալատի վրա հարձակումից հետո: Ընտրությունների ժամանակ ձևավորված Հիմնադիր խորհրդարանը 1792 թվականի սեպտեմբերի 21-ին վերացրեց միապետությունը ՝ այդպիսով ավարտելով Ֆրանսիայում Բուրբոնների տոհմի անխափան կառավարման շրջանը, որը տևեց 203 տարի:

Քաղաքական ակումբների առաջացումը

Արդեն Փարիզում Լուի XVI- ի թագավորության ավարտին հիմնադրվեցին մի քանի գրական և գիտական ​​ընկերություններ «ակումբ» անվան տակ:

Քաղաքական ակումբները հայտնվեցին 1789-ին. Առաջին ակումբը հիմնադրվեց Վերսալում ՝ Բրետանիի պատգամավորները գեներալ նահանգներում, բրետոնական ակումբի անունով; Հոկտեմբերի 19-ին, երբ Հիմնադիր Խորհրդարանը բացեց իր հանդիպումները Փարիզում, նա նույնպես տեղափոխեց իր հանդիպման վայրը այնտեղ, փոխեց իր սկզբնական անվանումը `« Սահմանադրության բարեկամների ակումբ »և վերջապես հայտնի դարձավ որպես« Յակոբինների ակումբ »: Մյուս քաղաքական հասարակությունները դանդաղ չէին ստեղծվում:

Յակոբիններից հետո ամենաազդեցիկներն էին.

լարային ակումբ;
«Երկաթե բերան» սոցիալական շրջանակը, որը հիմնադրել է Բոննեվիլը ՝ «Կրոնների ոգին» գրքի հեղինակ, որտեղ վանահայր Ֆոուչերը գերիշխող էր
անկողմնակալության ակումբը, որի հիմնադիրներից մեկը Լաֆարն էր ՝ Նանսի քաղաքի անդամ:
Միրաբի կողմից Փարիզում կազմակերպված սահմանադրական ակումբ;
եղբայրական հասարակության ակումբը, որը հիմնադրվել է Թալիենի կողմից 1791 թվականին;
ակումբ արվարձան Սբ. Էնթոնին, որտեղ կազմակերպված էին բանվորները;
պանթեոն ակումբ, մարդու իրավունքների ընկերների ակումբ;
1789 թ. ակումբ, որը ծառայեց որպես հացահատիկ 1791 թ. ֆեվիլանտների ակումբի ձևավորման համար: Վերջինս հետագայում ստեղծեց Կլիշի ակումբը, որը բաղկացած էր զուտ ռոյալիստական ​​տարրերից:

Արքայի փախուստը Վարեն

1791 թ. Հունիսի 20-21-ին Վարենես թռիչքը Ֆրանսիական հեղափոխության դրվագ, թագավոր Լուի XVI- ի և նրա ընտանիքի անհաջող փորձը փախչել հեղափոխական Փարիզից և հասնել Մոնթմեդիի թագավորական ճամբար: Որպես թագավորի կողմից դավաճանության հաստատում, այս իրադարձությունը մեծ դեր խաղաց հեղափոխության զարգացման, հանրապետական ​​գաղափարների ամրապնդման և Ֆրանսիայի առաջին հանրապետության կայացման գործում:

1789-ի հոկտեմբերի 5-ի դեպքերից հետո թագավորը և նրա ընտանիքը, ըստ էության, բանտարկված էին Փարիզի Թուիլերի պալատում `ազգային գվարդիայի հրամանատար Լաֆայետի խիստ հսկողության ներքո: Արքայական ընտանիքի մեկնումը Փարիզից անընդհատ քննարկվում էր արքայի շրջանում: Վերջապես, Լուի XVI- ը Մարի Անտուանետի մերձավոր գործընկերներից Ակսել ֆոն Ֆերսենին վստահեց Տյուլիրեից թռիչքի կազմակերպումը: Խնդիրն էր հասնել Մոնտմեդի ամրոցը, որի մեջ կար փախուստի ծրագրի մասնակիցներից մեկը ՝ Մաուզեի, Սաարի և Մոսելի զորքերի հրամանատար Մարկիզ դե Բյուլեն: Անհաջողությունների շղթան հանգեցրեց ծրագրի ձախողմանը և արքայի վարկաբեկմանը, որը հետագայում օգտագործվեց հանրապետության հաստատման կողմնակիցների կողմից:

Թագավորը, իր հարկադիր վերաբնակեցման պահից մինչև Թուիլեր, ցանկանալով լքել Փարիզը, երկար ժամանակ հետաձգեց իր մեկնումը ՝ վախենալով քաղաքացիական պատերազմ առաջացնելուց: Վերջապես, երկու իրադարձություն դրդեցին նրան կատարել իր մտադրությունը: Այս երկու իրադարձություններից առաջինը Միրաբոյի մահն էր (1791 թ. Ապրիլի 2), որն իր ազդեցությունն օգտագործեց հեղափոխականների վրա ՝ թագավորին գաղտնի ծառայություններ մատուցելու համար: Թագավորը, որը համաձայն չէր հոգևորականության քաղաքացիական կառուցվածքի հետ, չէր ցանկանում Զատիկը անցկացնել հեղափոխական մայրաքաղաքում և ցանկանում էր, ինչպես նախորդ տարի, այս անգամ մեկնել Սենտ-Կլաուդ: Այնուամենայնիվ, Կարուսելի հրապարակում «ինքնաբուխ» հավաքված բազմությունը թույլ չտվեց թագավորական վագոններին հեռանալ: Միայն Լաֆայետի և Բեյլի միջամտությունը թույլ տվեց թագավորական ընտանիքին վերադառնալ Թուիլերի պալատ:

Պիլնիցի հռչակագիրը և Թյուիլրիի գրավումը

Պիլնիցի հռչակագիրը 1791 թվականի օգոստոսի 26-ին Պիլնիցի Սաքսոնյան ամրոցում ստորագրված փաստաթուղթ է, որը հիմք դարձավ Ավստրո-Պրուսական միության պայմանագրի (1792 թ. Փետրվար) և ֆրանսիական հեղափոխության դեմ եվրոպական միապետերի միավորման համար:
1791 թվականի հունիսի 21-ին Լուի XVI թագավորի ձերբակալությունից հետո բանակցություններ սկսվեցին մեծ տերությունների միջև: Օգոստոսի 25-ին, 1791 թ. Կայսր Լեոպոլդ Երկրորդը ժամանեց Պիլնից սաքսոնական ընտրողների ամառային նստավայր: Միևնույն ժամանակ Պրուսիայի թագավոր Ֆրիդրիխ Ուիլյամ Երկրորդը եկավ այնտեղ, և օգոստոսի 26-ին կոմս Դ’Արտուանը դիվանագետների և էմիգրանտների հետ միասին, այդ թվումԿոնդե, Կալոն, Պոլինյակ, Բյուլե, հասավ ամրոց:

Կոմս դ’Արտուան ​​առաջարկեց միապետներին մանիֆեստ հռչակել ֆրանսիացիներին ՝ բողոքելով ապստամբ ազգային ժողովի դեմ և բոլոր այն որոշումների դեմ, որոնց հետ թագավորը ստիպված էր համաձայնվել: Ենթադրվում էր, որ ռենտգենը նշանակեր Պրովանս կոմսին Իշխաններին պետք է դյուրին դառնար կայսրության ներսում զորք հավաքելիս: Թագավորի կյանքի փորձի դեպքում Փարիզի բնակիչներին պետք է սպառնար ամենադաժան մահապատիժները, իսկ Փարիզին `ոչնչացումը: Միապետները զգուշորեն էին արձագանքում Դ՛արտուայի կոմսի պահանջներին:

Նյարդայնացնող արտագաղթողներից ազատվելու համար որոշվեց համաժողով հրավիրել ՝ քննարկելու մանիֆեստը: Օգոստոսի 27-ին տեղի ունեցավ համաժողով, որին մասնակցում էին կոմս դ’Արտուան ​​Կալոնն, կայսրից Շպիլմանը, և Պրուսիայի թագավորը `Բիշշոֆսվերդերը: Նրանց կազմած հռչակագիրը ստորագրեցին թագավորը և կայսրը:

Նրանք հայտարարեցին, որ համարում են, որ Ֆրանսիայի թագավորի պաշտոնը ընդհանուր հետաքրքրություն է ներկայացնում եվրոպական բոլոր գերիշխանների համար և հույս հայտնեցին, որ «տերությունները չեն հրաժարվի կայսեր և թագավորի հետ միասին օգտագործել իրենց ուժերի համարժեք ամենաարդյունավետ միջոցը, որպեսզի Ֆրանսիայի թագավորը լիովին ազատորեն ամրապնդվի միապետական ​​իշխանություն, որը հավասարապես համապատասխանում է ինքնիշխանների իրավունքներին և Ֆրանսիայի բարեկեցությանը »:

Առաջին հանրապետությունը

Հանրապետությունը հռչակվեց 1792 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ, այս օրը պաշտոնապես գահընկեց արվեց Լյուդովիկոս XVI- ը: Հանրապետությունը պաշտոնապես գոյություն ուներ մինչև Ֆրանսիական Առաջին կայսրության ձևավորումը ՝ 1804 թ., Իրեն գործող կայսր հռչակած առաջին հյուպատոսի ՝ Նապոլեոն Բոնապարտի կողմից:

Ռոբեսպիեռը և տեռորի իշխանությունը Դիրեկտորիա

Մաքսիմիլիեն Մարի Իզիդոր դե Ռոբեսպիեր — ֆրանսիացի հեղափոխական, ֆրանսիական հեղափոխության ամենահայտնի ու ազդեցիկ քաղաքական դեմքերից մեկը:

1789-ին ընտրվելով որպես Գույքի երրորդ փոխնախագահ, նա շուտով դարձավ Հիմնադիր խորհրդարանի առաջատար դեմոկրատներից մեկը ՝ ստրկության վերացման, մահապատժի և համընդհանուր ընտրական իրավունքի պաշտպանությամբ: Իր սկզբունքները պահպանելու հարցում նրա հետևողականությունը շուտով նրան ստացավ «Անխորտակելի» մականունը: Հիմնադրման օրվանից նա «Յակոբին» անվան ակումբի անդամն էր և համարավել էր նրա ամենահայտնի և առաջատար անդամը:

1.Լուսավորական գաղափարների խոշոր ներկայացուցիչներից է Ջոն Լոկը: Փիլիսոփա Ջոն Լոկը ծնվել է 1632թ.-ի օգոստոսի 29-ին Ռինգթոնում (Անգլիա): Նրա գաղափարները մեծ ազդություն են թողել էպիստեմոլոգիայի և քաղաքական փիլիսոփայության զարգացման վրա: Լայնորեն ճանաչված է որպես Լուսավորչական դարաշրջանի ազդեցիկ մտածողներից մեկը: Լոկի նամակներն ազդեցություն են թողել Վոլտերի և Ռուսսոյի, շոտլանդացի մտածողների և ամերիկյան հեղափոխականների վրա: Լոկի փիլիսոփայության մեջ կարելի է առանձնացնել վեց հիմնական դրույթ; Օգտվելով նշված հղումից՝ ընտրիր երեք դրույթ, կարդալուց հետո հիմնավորիր քեզ դուր եկած հատվածները: Ջոն Լոկ https://www.dasaran.am/apps/wiki/view/id/3728

1. Մեր ողջ իմացությունը ձեռքբերովի է: Մարդկային հոգին մաքուր տախտակ է (tabula rasa), որի վրա կյանքի ընթացքում դրոշմվում են գաղափարներն՝ ըստ յուրաքանչյուրի փորձի: 

Մեր կյանքում ճիշտ ու սխալ որոշումները կայացնում ենք ըստ փորձի։

3. Մարդու հոգու մեջ ներթափանցող ամեն մի ընկալում գաղափար է։

Գաղափարը ունի շատ մեծ նշանակություն ու ամեն բանը, որը մենք ընդհունում ենք դա գաղափար։

 4. Գոյություն ունեն իրերի առաջնային (առարկայական) ու երկրորդական (ենթակայական) որակներ: 

2.Լոկի քաղաքական հայացքները կարդալուց հետո փորձիր զուգահեռներ անցկացնել արդի ժամանակաշրջանի հետ, գրի քո կարծիքը։/գրավոր/

Մեր օրերում ազատ են իրենց ընտրության մեջ և կարող են ընտրել իրենց ղեկավարին։ Համամիտ եմ Լոկի հետ որոշ մտքերում, օրինակ, որ պետությունը չպիտի ժողովրդին պահի վախի մեջ։

Մարդու բնական վիճակը լիակատար ազատությունն ու հավասարությանն է իր կյանքի և ունեցվածքի տնօրինման պայմաններում։ Դա խաղաղության և բարյացակամության վիճակ է։ Բնության օրենքը ցուցում է խաղաղություն և անվտանգություն։
Քաղաքացիական հասարակության և իրավական ժողովրդավարական պետության տեսաբան է՝ թագավորի և ազնվականության օրենքի առջև հաշվետու լինելու կողմնակից։
Պետությունը ստեղծված է բնական իրավունքների (ազատություն, հավասարություն, ունեցվածք) և օրենքների (խաղաղություն և անվտանգություն) երաշխավորման համար, այն չպետք է ոտնձգություն անի այդ իրավունքների վրա, պետք է այնպես կազմակերպվի, որպեսզի բնական իրավունքները հուսալի կերպով երաշխավորվեն։

3․ Ֆրանսիական լուսավորականներ Շարլ Մոնտեսքյու, Ժան-Ժակ Ռուսո /Էմիլ կամ դաստիարակության մասին/, Մարի Ֆրանսուա Վոլտեր

ա.Գրիր տաս կետից բաղկացած  քո տեսակետը դաստիարակության մասին։

1.Մարդը պետք է լինի հոգատար, բարի, ջերմ

2.Մարդը պետք է լինի կրթված, գրագետ և քաղաքակիրթ

3.Մարդը պետք է հարգի մեծերին ոչ միայն մեծերին այլ նարև ուրիշներին։

4.Մարդը պետք է սիրալիր լինի որպիսի հաճելի լինի շբվելը։

5.Պետք է օգնել նրանց, ովքեր ունեն օգնության կարիք

6.Մարդը պետք է ընկերասեր լինի։

7.Մարդը պետք է հոգետար լինի

8.Մարդը պետք է ինքակրթությամբ զբաղվի

9.Մարդը պետք է բարեգորճ լինի։

10.Մարդը պետք է Հայրենասեր լինի

բ. Այս հղումից օգտվելուց հետո ներկայացրու Ժան- Ժակ Ռուսոյի մոտեցումը դաստիարակությանը, արդյոք համապատասխանում է քո պատկերացրած տեսակետին։/հիմնավորիր գրավոր/

Իմ գրածները և այս տողերը շատ տարբերություն չունեն կարելի է ասել, որ ես գրեցի այս տողերի կարճ տարբերակը։

4.Շառլ Մոնտեսքյու. ստորև տեղադրված նյութին ծանոթանալուց հետո, 3-5 նախադասությամբ հայտնիր քո տեսակետը/գրավոր:
Մոնտեսքյուի՝ պատմության մասին փիլիսոփայությունը նվազագույնի էր հասցնում անհատների և իրադարձությունների դերը։ “Խորհրդածություններ հռոմեացիների ծաղկման և անկման պատճառների մասին” գրքում “յուրաքանչյուր պատմական իրադարձություն տեղի է ունեցել մի հիմնական շարժման հետևանքով” տեսակետը նա մեկնաբանում էր այսպես. Պատահականությունը չի կառավարում աշխարհը։ Հարցրեք հռոմեացիներին, որոնք ունենում էին իրար հաջորդող հաջողություններ, արդյոք առաջնորդվել են որևէ հստակ պլանով, կամ իրար հաջորդող վայրիվերումներ, որոնք հետևել են մեկը մյուսին։ Յուրաքանչյուր միապետության մեջ գոյություն ունեն ընդհանուր պատճառներ՝ բարոյական և ֆիզիկական, որոնք բարձրացնում, հաստատում կամ այն հավասարեցնում են հողին։ Բոլոր միջադեպերը կառավարվում են այս պատճառներով։ Եվ եթե մի պատերազմում պատահականությունը, որը որոշակի պատճառ է, պետությունը ավերածության է հասցրել, ինչ- որ հիմանական պատճառ կարևոր է դարձրել պետության կործանվելը որևէ պատերազմի պատճառով։ Միով բանիվ՝ հիմնական միտումը առաջանում է այդ բոլոր միջադեպերից։ Հանրապետությունից դեպի կայսրություն անցում կատարելը քննարկելիս նա առաջարկում է այն տեսակետը, որ եթե Կեսարը և Պոմպեոսը չփորձեին զավթել Հանրապետության կառավարումը, ապա մյուսները ավելի կմեծանային իրենց տեղերում։ Պատճառը ոչ թե Կեսարի և Պոմպեոսի ձգտումն է, այլ ընդհանրապես մարդկային ձգտումն է։

Ես համաձայն եմ այս մտքերի հետ, քանի որ ամեն ինչ պատահաբար չի լինու ամեն բանը ունենում է իր պատճառը եթե մարդը զգտում է մի բանի ուրեմն դա կատարվում է։

Թոմաս Ջեֆերսոնն ուսումնասիրել է Ջոն Լոկի, Շառլ Մոնտեսքյուի, Ժան-Ժակ Ռուսսոյի և ուրիշների աշխատությունները: 1769–74 թթ-ին եղել է Վիրջինիայի նահանգի Օրենսդրական ժողովի պատգամավոր: 1775 թ-ին ընտրվել է Անգլիայից հյուսիսամերիկյան գաղութների անկախացման որոշում ընդունած Մայրցամաքային կոնգրեսի պատգամավոր: 1776 թ-ին պատրաստել է Անկախության հռչակագիրը, որը Կոնգրեսն ընդունել է նույն տարվա հուլիսի 4-ին (այդ օրն ԱՄՆ-ում նշվում է որպես երկրի անկախության օր), և ԱՄՆ-ն անկախացել է Անգլիայից: Կարլ Մարքսն այն անվանել է «մարդու իրավունքների առաջին հռչակագիր»: Ջեֆերսոնը մասնակցել է Վիրջինիայի հասարակական կարգի ժողովրդավարացման գործընթացին: 1786 թ-ին նա առաջարկել է օրենքի նախագիծ՝ կրոնական ազատության մասին, համաձայն որի՝ անգլիկան եկեղեցին զրկվել է պետական կրոնի արտոնություններից, իսկ ԱՄՆ-ի 1787 թ-ի 2-րդ սահմանադրությամբ՝ եկեղեցին անջատվել է պետությունից: 1779–81 թթ-ին Ջեֆերսոնն ընտրվել է Վիրջինիայի նահանգապետ: 1785–89 թթ-ին դեսպանորդ էր Փարիզում, եղել է Ֆրանսիական մեծ հեղափոխության ականատեսն ու համակիրը: 1790–93 թթ-ին Ջորջ Վաշինգտոնի առաջին կառավարության պետական քարտուղարն էր. վարել է հեղափոխական Ֆրանսիային քաղաքական, դիվանագիտական և նյութական օգնություն ցուցաբերելու քաղաքականություն: 1796 թ-ին Ջոն Ադամսի կառավարության փոխնախագահն էր, 1801–09 թթ-ին՝ ԱՄՆ-ի նախագահը: Վարել է չափավոր քաղաքականություն, վերացրել է իր նախորդի հետադիմական օրենքները, կրճատել բանակն ու նավատորմը, պետական ապարատը: 1803 թ-ին Ֆրանսիայից գնել է Լուիզիանայի նահանգը, ինչպես նաև դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատել Ռուսաստանի հետ (1808–09 թթ.): 1809 թ-ին Ջեֆերսոնը հեռացել է քաղաքական կյանքից ու զբաղվել գիտական աշխատանքով: 1819 թ-ին հիմնադրել է Վիրջինիայի համալսարանը, որը գլխավորել է մինչև կյանքի վերջը: Ջեֆերսոնը XVIII դարի Լուսավորականության ձախ հեղափոխական թևի ականավոր ներկայացուցիչներից է, հասարակական հարաբերություններում ընդունել է բնական իրավունքի տեսությունը: Կարծում էր, որ մարդիկ ծնվում են իրավահավասար, պետություններն ստեղծվում են մարդկանց «կյանքի ազատության և երջանկության ձգտման» անկապտելի իրավունքն ապահովելու համար:

Բե՛նջամին Ֆրա՛նկլին (անգլ.՝ Benjamin Franklin, հունվարի 17, 1706^{[1][2][3][…]}, Բոստոն, Սաֆֆոլկ շրջան^[4] — ապրիլի 17, 1790^{[1][2][3][…]}, Ֆիլադելֆիա, Փենսիլվանիա, ԱՄՆ^[4]), քաղաքական գործիչ, դիվանագետ, գիտնական, գյուտարար, լրագրող, հրատարակիչ, մասոն^[5]։ ԱՄՆ անկախության պատերազմի առաջնորդներից մեկն է։ ԱՄՆ Պետական Մեծ Կնիքի դիզայնի հեղինակներից է։ Առաջին ամերիկացին է, ով դարձել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի օտարերկրացի անդամ։

Բենջամին Ֆրանկլինը միակն է «հիմնարար հայրերից», ով դրել է իր ստորագրությունը բոլոր երեք կարևորագույն պատմական փաստաթղթերում, որոնք ընկած են ԱՄՆ՝ որպես անկախ պետության ձևավորման հիմքում՝ ԱՄՆ անկախության հռչակագիր, ԱՄՆ Սահմանադրություն և Փարիզյան երկրորդ հաշտության պայմանագիր (1783 թ.), որով պաշտոնապես ավարտվեց Հյուսիսային Ամերիկայում 13 բրիտանական գաղութների՝ Մեծ Բրիտանիայից անկախության համար պատերազմը։ Բենջամին Ֆրանկլինի դիմանկարը պատկերված է ԱՄՆ Դաշնային պահուստների համակարգի 100 դոլարանոց թղթադրամի վրա 1914 թվականից։

6.Լուսավորական շարժումը- ամփոփիր մեկ նախադասությամբ;

Պայքար գիտության և կրթվածության համար։