Рубрика: Պատմել

Ալեքսանդր Բելլ


Ամերիկացի գյուտարար Ալեքսանդր Բելլը, ծնվելով 1847թ. մարտի 3-ին շոտլանդական Էդինբուրգ քաղաքում, 13 տարեկանում ավարտել է Էդինբուրգի Թագավորական դպրոցը, իսկ 16-ից աշխատել Ուեստոն-Հաուզի ակադեմիայում որպես երաժշտության և պերճախոսության ուսուցիչ:

Նրան հետաքրքրում էր ազդանշանի փոխանցման հնարավորությունն էլեկտրական ալիքների միջոցով: 1870թ.-ին մեկնում է Կանադա, որտեղ ևս շարունակում է իր գիտական գործունեությունը, մասնավորապես՝ ստեղծում էլեկտրական դաշնամուր, որը հարմարեցված էր երաժշտությունը լարերի միջոցով փոխանցելու համար:

1876թ.-ին ստանում է արտոնագիր իր գյուտի համար, որը նկարագրում էր «մեթոդը և ապարատը… հեռագրով խոսքի և այլ ձայների հաղորդման համար… Էլեկտրական ալիքների միջոցով»: Փաստորեն խոսքը հեռախոսի մասին էր:

1877թ.-ին երկու գործընկերների հետ միասին հիմնում է «Բելլ Տելեֆոն» ընկերությունը, իսկ մեկ տարի հետո ցուցադրում է առաջին հեռախոսային կոմուտատորի աշխատանքը: Մահացել է 1922 թ. Բեյն-Բրեյում:

Ալեքսանդր Բելլը հայ ազգային գրողն է, որը մոտավոր կորուստում է առավել զգացել այսօրվա ազգային մեկնաբանության մասին: Բելլը շարունակում է հանդես գալիս հայ երեխաների հետ այգեմուտում այս հարցերով: Այս կորուստի առաջին հանդիպումը այնտեղ է, երբ Բելլը հայ գրականությունների հետ հանդես է գալիս: Բելլը կատարել է նաև պատմական հետքերով առաջարկներ:

Աշխարհի առաջին հեռախոսը, որն անմիջապես անվանվեց հրաշքների հրաշք, ստեղծել է հայտնի Բոստոնի գյուտարար Բելլ Ալեկսանդր Գրեմը: 10 մարտի 1876 թվին գյուտարարը կանչեց ընդունելության իր օգնականին, և նա հստակ լսեց խողովակի միջով: «Պարոն Ուոթսոն, խնդրում եմ, եկեք այստեղ, ես ձեզ հետ խոսելու կարիք ունեմ»:
Բելը շտապեց արտոնագրել իր գյուտը, և մի քանի ամսվա ընթացքում հեռախոսը հայտնվեց գրեթե հազար տներում:


Рубрика: Պատմել

Բայլզակ Մի շատ պատմություն «Սկզբում»

Մի շուն է լինում նա լույս է տենում։ Այն կուրացնում է, ուրիշ բան չի տենում։ Նրան միքիչ ցավոտ էր, բայց նա փորձում էր մի բան տարբերել ։ Ինչ-որ տաք ու թաց բան է,որ շոյում էր նրան նա չգիտեր դա ինչ է։ Շատ նուրբեր ու տաք ասում է շունիկը։ Նա զգում էր նրան պաշպանված։ Ջերմությունը նրան գիրկն է առնում ասում է շունը։ Այնտեղ շունիկը հեղուկի մեջ էր իսկ հիմա նա քնած չէ։ Նա բան չի տեսնում, բայց զգում է ու շունիկը մտածում էր, որր նա արթնացել էր։ Ջերմության է շունը գրկում է հիմա մազոտ է, փափուկ ու հարազատ է։ Շունը մտածում էր, որ այդ փափուկ և մազոտ բանը կարող է իրեն կպաշպանի։ Շունը վախենում էր այդ փափուկ բանից, բայց ել չի վախենում։ Շունը կարծում է, որ նա մենակ չէ։ Նա ասում է, որ, բայցի ջերմության ու մազերի կույտից՝ կողքս մեկի ներկայությունն էլ եմ զգում։ Նա էլ է թաց։ Նա էլ, որովհետև շունիկնել է թաց։ Շունիկը ասում է ախր նա է։ Ո՞նց կարող եր մոռանալ շունիկը։ Երբ շունիկը դեռ ներսում էր ու լողում էր հեղուկի մեջ, այնդեղ մեկն էլ կար։ Նրանք երկուսով էինք՝ մեկը մյուսի գրկում, և թվում էր, թե մի անմբողջություն ենք։ Մինչև նրանց բաժքնելն այդպես էր մտածում շունիկը։ Շունը ուզում է տեսնել նրան, բայց չի կարողանում։
Դրա փոխարեն լուսում է շունիկը։ Նրա տրոհված կեսը ցածր վնգստում է։ Շունիկը չէր հասկանում ինչու էր վնգստում շունիկնել է սկսում վնգստալ, բայց նրան դուր չի գալիս վնգստալ շունիկը մեծ դժվարությամբ սկսեց ավելի բարձր վնգստալ։
Ինչ-որ բան է տեսնում շունիկը այն մեծ է, նրանից անհամամատ ավելի մեծ։ Մեծ մռութ ունի ու մեծ սև քիթ, որիրեն հոտհոտում էր։ Եվ նրա աչքերնա տեսնում՝ մեծ, սև, փայլուն։ Այդ շունիկի մայրիկի աչքերը ինչքան բարի են՝ ի տարբերություն ցրտից ու լույսից։ Մեծ մռութից մի վարդագույն բան է դուրս է գալիս ու լիզում շունիկին։ Տաք է ու հաճելի է շունիկին շունը սիրահրվեց այդ մռութին։
Ջերմությունը այնքա՛ն դուրեկան է, գրավիչ․․․
Նորից քնեց շունիկը։ Շունիկը վախենում էր կորցնել այդ մռութը այն շատ լավն էր։