Рубрика: Պատմություն 9

Իմ ազգանվա մասին

«Ամիրյան» ազգանունը ունի հետաքրքիր պատմական և մշակութային ծագում։ Այն, ըստ ամենայնի, կապված է Հայաստանում հայտնի ազնվական տոհմերից մեկի հետ, որի պատմությունը հաճախ կապված է ավելի վաղ ժամանակներում իշխանական իշխանության և ռազմական պատվիրակության հետ։ Քանի որ «Ամիր» բառը նշանակում է «հրամանատար» կամ «ցեղապետ», այդպես էլ «Ամիրյան»-ը կարող է տրվել որպես մեկի, ով ունեցել է բարձր հասարակական կամ զինվորական դիրք, ընտանեկան ազգանուն։

Ազգային և պատմական համատեքստ

  1. Հայկական ազնվական տոհմերը.
    «Ամիրյան» ազգանունը հաճախ հանդիպում է այնպիսի ընտանիքների մոտ, որոնք եղել են պատմական շրջանում հայտնի և բարձր իշխանություն ունեցող տոհմեր։ Ավելին, որոշ աղբյուրներ նշում են, որ Ամիրյան ազգանունով ընտանիքները ակտիվ են եղել ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաև հայկական Սփյուռքում, մասնավորապես՝ Ռուսաստանում, Վրաստանում և Թուրքիայում։ Սրանք եղել են այն ընտանիքները, որոնք ժամանակին զբաղեցրել են ռազմիկներ կամ վարչական պաշտոններ, ինչպիսիք են իշխանները, զորավարները, կամ տեղական ղեկավարները։
  2. Ազգանունի ծագումը.
    «Ամիրյան» ազգանունը կարող է կապված լինել նաև տոհմերի ավանդույթների հետ։ Այն կարող է հանդիսանալ հիմնված այնպիսի բառերից, ինչպիսիք են «ամիր» (արաբական հորիզոնով) կամ «ամիրայան», որը կիրառվել է որոշ շրջաններում որպես պատվավոր կոչում՝ կապված ռազմական հզորության և ազգի ղեկավարության հետ։
  3. Մշակութային հարավային ազդեցություն.
    Մեծ մասը հայ մեծահասակներին առավել ճանաչելի է «Ամիրյան» ազգանունը, եթե այն կա նաև գեղարվեստական կամ մշակութային գործերում՝ այսինքն՝ այն մարդկանց ընտանիքներին, որոնք եղել են տաղանդավոր գործիչներ, գրողներ, արվեստագետներ, քաղաքական գործիչներ։

Քաղաքական համատեքստ
Որպես ազգանուն՝ «Ամիրյան» հանդիպում է նաև նշանավոր հայ քաղաքական ու ռազմական գործիչների միջև։ Ամիրյան ազգանունը կրող անհատները մեծ դեր են ունեցել, թե՛ պատմական ժամանակաշրջաններում, թե՛ քաղաքական համակարգում։

Սփյուռք
Հայաստանի սահմաններից դուրս, Սփյուռքի տարածքում, «Ամիրյան» ազգանունը տարածված է եղել տարբեր երկրներում՝ օրինակ՝ Ռուսաստանում, Ֆրանսիայում, Ամերիկայում և Լիբանանում։ Սփյուռքի շրջանում այդ ազգանունը կարող է լինել նշանավոր գործիչների՝ դիվանագետների, մշակույթի գործիչների կամ սփյուռքահայ համայնքների առաջնորդների անունը։

Ազգանունի հնչեղությունն ու ներկայությունը
Այս ազգանունը ներկայումս տարածված է Հայաստանում և հայ համայնքներում։ Այն հանդիսանում է նաև մի միջոց, որով ընտանիքները կարող են հիշատակել իրենց պատմությունը և կապվածությունը հայկական անցյալի կարևոր ժամանակաշրջանների ու անցքերի։

Ընդհանուր կարծիքներ
«Ամիրյան» ազգանունը իր բազմաթիվ պատմական շերտերով հիշեցնում է ավելի հին հայկական ավանդույթներ և նրանց կերպարը՝ որպես զինվորական կամ քաղաքական միջավայրի տեր ընտանիքներ։

Рубрика: Պատմություն 9

Հանրապետության ներքին դրությունը

1918 թվականին Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակումից հետո երկիրը հայտնվեց ծայրահեղ ծանր վիճակում թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին ասպարեզում։ Ներքին իրավիճակի հիմնական ասպեկտները ներառում էին.

Տնտեսական դժվարություններ. Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսական կայսրության փլուզման հետևանքով երկրի տնտեսությունը խորը ճգնաժամի մեջ էր։ Ոչնչացվել են ենթակառուցվածքները, արդյունաբերությունը բացակայում էր, իսկ գյուղատնտեսությունը քանդված էր: Առևտրի նորմալ ուղիների և ռեսուրսների բացակայությունը հանգեցրեց բնակչության սովի և աղքատության:

Սոցիալական խնդիրներ. Օսմանյան կայսրությունում հայերի ցեղասպանությունից հետո (1915-1916 թթ.) տասնյակ հազարավոր փախստականներ եկան Հայաստան: Սա լրացուցիչ սթրես ստեղծեց տնտեսության և սոցիալական ենթակառուցվածքների վրա, որոնք առանց այն էլ ծանրաբեռնված էին։ Սովի և համաճարակների պայմաններում փախստականների և տեղի բնակիչների վիճակը ծայրահեղ ծանր էր։

Քաղաքական անկայունություն. Հայկական երիտասարդ պետությունը բախվեց ներքաղաքական հակասությունների. Իշխանությունը կենտրոնացած էր Դաշնակցության ձեռքում, սակայն երկրի ներսում կային այլ քաղաքական ուժեր, որոնք քննադատում էին դաշնակցականներին տնտեսական և սոցիալական խնդիրները լուծելու անկարողության համար։ Եղան նաև ներքին հակամարտություններ՝ հիմնված տարածաշրջանային տարբերությունների վրա, որոնք բարդացնում էին պետության կոնսոլիդացման փորձերը։

Ռազմական մոբիլիզացիա և հակամարտություններ. չնայած ներքին լուրջ խնդիրներին, Հայաստանը ստիպված էր մոբիլիզացված բանակ պահել արտաքին սպառնալիքները ետ մղելու համար։ Հանրապետությունը մշտական ռազմական գործողությունների մեջ էր հիմնականում հարեւան Ադրբեջանի և Վրաստանի, ինչպես նաև Թուրքիայի հետ։ Այս պատերազմները զգալիորեն թուլացրին երկիրը՝ սպառելով ռեսուրսները և սրելով ներքին ճգնաժամերը։

Արտաքին ուժերի ազդեցությունը. Հայաստանը ենթարկվել է արտաքին խոշոր ուժերի ազդեցությանը. Առաջին հերթին դրանք էին Թուրքիան, որը ձգտում էր ընդլայնել իր ազդեցությունը տարածաշրջանում, և Խորհրդային Ռուսաստանը, որը վարում էր կոմունիստական գաղափարախոսության տարածման և Ռուսական կայսրության նախկին տարածքների նկատմամբ վերահսկողությունը վերականգնելու ակտիվ քաղաքականություն։ Հայաստանը գտնվում էր խորհրդայնացման վտանգի տակ, ինչը, ի վերջո, տեղի ունեցավ 1920 թվականին, երբ երկիրը մտավ Խորհրդային Միության կազմում։

Рубрика: Պատմություն 9

Բաթումի պայմանագիր

1918 թվականի հունիսի 4-ին Բաթումի պայմանագրի ստորագրումից հետո Հայաստանի Հանրապետության ներքին իրավիճակը չափազանց ծանր էր։ Այս պայմանագիրը կնքվել է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և Օսմանյան կայսրության միջև Անդրկովկասում հայերի պարտության արդյունքում։ Բաթումի պայմանագրի արդյունքում Հայաստանը կորցրեց զգալի տարածքներ և հայտնվեց ծայրահեղ խոցելի վիճակում։ Պայմանագրի ստորագրումից հետո Հայաստանի ներքին իրավիճակի հիմնական ասպեկտները.

Բաթումի պայմանագիրը Հայաստանի Առաջին Հանրապետության տարածքը հասցրեց նվազագույն սահմանների։ Հայկական պետությունը կորցրեց զգալի տարածքներ, այդ թվում՝ Կարսն ու Արդահանը և սահմանափակվեց Երևանի, Էջմիածնի և Սևանի տարածքով։ Սա երկիրը տարածքային և ռազմավարական առումով թույլ է դարձրել։

Հայաստանը բախվեց տնտեսական լուրջ խնդիրների, այդ թվում՝ պարենի և ռեսուրսների պակասի։ Պատերազմից հետո բերրի հողերի կորուստը և ավերածությունները վատթարացրին տնտեսական իրավիճակը, և երկիրը կանգնած էր հումանիտար ճգնաժամի շեմին:

Պատերազմի և Օսմանյան կայսրությունից և օկուպացված տարածքներից հայերի զանգվածային տեղահանությունների ֆոնին հարյուր հազարավոր փախստականներ լցվեցին Հայաստան: Հանրապետությունը չկարողացավ դիմակայել փախստականների հոսքին, ինչը վատթարացրեց սոցիալական վիճակը։

Բաթումի պայմանագրից հետո հայկական բանակը թուլացած թուլացել էր։ Օսմանյան կայսրությունը պահպանում էր զգալի ազդեցությունը տարածաշրջանում, ինչը վտանգ էր ներկայացնում մնացած հայկական տարածքների համար։

Այսպիսով, Բաթումի պայմանագիրը Հայաստանի Առաջին Հանրապետությանը դրեց չափազանց թույլ դրությամ մեջ՝ թե՛ տնտեսական, թե՛ քաղաքական առումներով։

Рубрика: Պատմություն 9

Հայաստանի Հանրապետության հռչակումը ։

Հայաստանի Հանրապետության հռչակումը
Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հռչակումը տեղի ունեցավ 1918 թվականի մայիսի 28-ին՝ Ռուսական կայսրության փլուզման և Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքով առաջացած քաղաքական անկայունության համատեքստում։ Մինչ այս Հայաստանը Ռուսական կայսրության կազմում էր, իսկ նրա տարածքները՝ Անդրկովկասյան կոմիսարիատի կազմում, որը ղեկավարում էր Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի մարզերը։ 1918 թվականի սկզբին՝ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո, Անդրկովկասյան կոմիսարիատը հռչակեց Անդրկովկասի Դեմոկրատական Դաշնային Հանրապետության ստեղծումը։ Սակայն ֆեդերացիան փլուզվեց ընդամենը մի քանի ամիս հետո ներքին հակասությունների պատճառով։

Երբ ֆեդերացիան փլուզվեց, նրա յուրաքանչյուր մաս անկախություն հռչակեց, այդ թվում՝ Հայաստանը։ Դա տեղի ունեցավ ծայրահեղ ծանր իրավիճակի ֆոնին, երբ հայ բնակչության զգալի մասը տուժում էր Օսմանյան կայսրության կողմից իրականացված ցեղասպանության հետևանքներից, իսկ արևելքում պատերազմներ էին ընթանում Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ։

Բաթումի պայմանագիր
Բաթումի պայմանագիրը (հունիսի 4, 1918 թ.) խաղաղության պայմանագիր էր, որը կնքվել էր Օսմանյան կայսրության և նորաստեղծ Հայաստանի Հանրապետության միջև։ Այս պայմանագիրը պարտադրված էր Հայաստանի համար, որը ցեղասպանությունից և օսմանյան զորքերի կողմից տարածքի զգալի մասի գրավումից հետո ծայրահեղ թուլացած վիճակում էր։ Պայմանագրի պայմաններով Հայաստանն իր արևմտյան տարածքների մեծ մասը զիջեց Օսմանյան կայսրությանը, որը երկիրը թողեց պատմական հայկական հողերի միայն մի փոքր մասով:

Փաստորեն, այս պայմանագիրը կնքվեց այն ժամանակ, երբ Հայաստանի կառավարությունը գտնվում էր ռազմական ճնշման տակ, և այն դարձավ ժամանակավոր պայմանագիր, որը թույլ տվեց երիտասարդ հանրապետությանը պահպանել իր անկախությունը։